Beatrice Minda – Een lang nazinderend engagement

door Rick Vercauteren 
bij de tentoonstelling Nieuw,nieuwer, nieuwst [2]
t/m 9 maart 2014 te zien in Museum van Bommel van Dam

Van de in Berlijn woonachtige fotografe Beatrice Minda (München, 1968) bevinden zich vijf fotowerken in de kunstcollectie van de gemeente Venlo: Tehran, Qazvin, Rasht, Shiraz en Lavasan. In 2013 zijn vier kunstwerken verworven met geld uit het in 2009 gestichte Fonds Knecht-Drenth Venlo. Het werk Lavasan is door Beatrice Minda in 2013 aan Museum van Bommel van Dam geschonken.

Onder de nieuwsgierig makende noemer Iran. Interrupted presenteert Beatrice Minda t/m 9 maart 2014 in Museum van Bommel van Dam een uitgewogen ensemble van dertig recente foto’s met letterlijk en figuurlijk, atypische opnamen van het oeroude, Perzische landschap; rigide ogende, hoge muren met nu en dan intrigerend spel tussen licht en donker, opvallend lege exterieurs alsook veelkleurige, exotisch overkomende interieurs. Minda heeft zich tijdens haar reis eerst en vooral op het fysieke, materiële in Iran geconcentreerd. De factor mens is enkel indirect aanwezig.

Desalniettemin valt er in het geëxposeerde overzicht bijzonder veel over de mensen in Perzië anno 2013 te ontdekken. Zeker als men bedenkt dat er zich in de jongste geschiedenis van dit ruige land dramatische gebeurtenissen hebben afgespeeld zoals een sterke verwesterlijking ten gevolge van kolonialisme en kapitalisme, het radicaal verdwijnen van de Sjah tijdens de Iraanse Revolutie in 1978-1979; de in humaan opzicht afschuwelijke, opgelegde chemische oorlog met buurland Irak van 1980 tot 1988; de  nieuwe dictatuur en vervolgingen onder diverse Ayatollahs en de opzienbarende, op de Arabische Lente preluderende Groene Golf in 2009.

Op subtiele wijze verhaalt Minda in haar foto’s over de soms ingrijpende en ook onverwachte effecten van deze voorvallen. Tussen 1978 en 1988 zijn vele Westers ogende huizen en villa’s met vaak opvallend groene parken en tuinen, die door hoge, robuuste muren van steen worden omzoomd, pardoes door de oorspronkelijke bewoners achtergelaten. In Rasht zien we een verrassende mix van verleden en heden: een oud, nog bij de traditie horend ligbed staat vlak naast een in onbruik geraakte, moderne jacuzzi. Clichématige aanduidingen als Oosters en Westers of begrippen als het nomadische versus het sedentaire, krijgen bij Minda plots een andere dimensie.
Dat geldt mutatis mutandis ook voor Shiraz. In een klassiek Oosters interieur met in geel en roze geschilderde muren en nissen zien we een wanordelijke clustering van veelkleurige tapijten, matrassen, kussens en dekens. Aan het afgebladderde, verschoten plafond, dat in schril contrast staat tot de exotische kleurenpracht, hangt één minuscule lamp. Luxe is hier totaal afwezig. De piepkleine kamer wordt bewoond door mensen die destijds in paniek zijn gevlucht voor de mensonterende oorlog met Irak, nu alweer vijfentwintig jaar geleden. 

Niets in Iran is wat het op het eerste gezicht lijkt. Ieder beeld heeft bij nadere beschouwing een tweede betekenislaag. De niet voor de hand liggende, weloverwogen uitgekaderde, met naturel licht geschoten kunstfoto’s, die Beatrice Minda op Iran. Interrupted toont, blijven vooral voor wie er de rust en de tijd voor neemt lang na zinderen.    

in Nieuws | Getagged , , , , |

Reacties zijn gesloten.